O świadomym, mądrym i odpowiedzialnym rodzicielstwie
Rodzice są odpowiedzialni za prawidłowy rozwój swojego dziecka, któremu dali życie.
Do głównych obowiązków rodziców należy zaspokajanie podstawowych potrzeb biologicznych, psychicznych i społecznych swoich dzieci. Większość zachowań niepokojących lub aspołecznych ma swoje źródło w niezaspokajaniu elementarnych potrzeb dziecka. Do typowych potrzeb należą: bezpieczeństwo, miłość, czułość, przynależność, aprobata, uznanie, swoboda działania, czas i środki na ulubione zajęcia, zaspokojenie ciekawości, przeżywanie przygód, kolekcjonowanie i posiadanie własności, posiadanie wzoru w postaci bohatera np. filmowego lub książkowego, szukanie oparcia w osobach dorosłych.

• Świadome i mądre rodzicielstwo to:
• rzetelna wiedza o dziecku, o jego rozwoju fizycznym, psychicznym, o jego potrzebach i możliwościach , a także zainteresowaniach i zdolnościach
• służenie radą i pomocą swojemu dziecku, to życzliwe ustosunkowanie się do jego problemów
• rozumienie odpowiedzialności za los swojego dziecka i właściwe postępowanie wobec niego

Cechy dobrego rodzica:

• poważnie traktuje swoje dziecko i jego problemy
• uważnie słucha, gdy dziecko mówi i okazuje mu szczere zainteresowanie
• podczas słuchania swojego dziecka powstrzymuje się od uwag krytycznych
• jest dyskretny i powściągliwy w szybkim wydawaniu sądów i opinii
• jest życzliwy i autentycznie zaangażowany w rozwiązywaniu problemów swojego dziecka

Zdrowie, szczęście i radość waszego dziecka zależy w dużej mierze od Was Rodziców.
Uczyńcie wszystko, abyście byli nie tylko rodzicami, ale najlepszymi fachowcami,
przyjacielami, doradcami życiowymi dla swojego dziecka.
Opracowała
Pedagog szkolny mgr Lilianna Czerkowska

KĄCIK ,, A TO CIEKAWE” NIE TYLKO DLA RODZICÓW
*PROGRAMY ,, SZKLANKA MLEKA” I ,, OWOCE W SZKOLE”

Nasza szkoła bierze udział w programach ,, Szklanka mleka” (od roku szkolnego 2004/2005) i ,,Owoce w szkole” ( od roku szkolnego 2010/2011).
Celem programu ,, Szklanka mleka” jest kształtowanie wśród dzieci i młodzieży dobrych nawyków żywieniowych poprzez promowanie spożycia mleka i przetworów mlecznych. Mleko i produkty mleczne odgrywają podstawową rolę w odżywianiu i mają wielkie znaczenie dla zdrowia człowieka. W szczególności mleko jest dobrym źródłem wysokowartościowych białek, łatwo przyswajalnego tłuszczu, ważnych dla organizmu soli mineralnych ( w tym wapnia, fosforu, potasu ), witaminy A i witaminy z grupy B.
Celem programu ,, Owoce w szkole” jest trwała zmiana nawyków żywieniowych dzieci, a w szczególności zwiększenie ilości spożywanych przez dzieci owoców i warzyw. Aby żyć zdrowo i utrzymywać swój organizm w odpowiedniej formie należy koniecznie swą dietę urozmaicać, między innymi codziennie spożywając warzywa i owoce. Wszystkie owoce i warzywa są dla człowieka bogatym źródłem witamin i innych substancji bioaktywnych, które niezbędne są do prawidłowego działania organizmu. Spożywanie owoców i warzyw nie tylko wpływa na ogólny stan zdrowia, czy zapobiega różnym chorobom, lecz także wpływa na utrzymanie prawidłowej masy ciała. A więc zachęcam ,,Pijmy mleko ” i ,,Jedzmy owoce i warzywa” dla naszego zdrowia!

,, Rodzicu sześciolatka, czy Twoje dziecko jest gotowe do szkoły?’’

Aby powiedzieć, że dziecko jest gotowe do podjęcia wyzwania, jakim jest nauka w pierwszej klasie, powinno być harmonijnie rozwinięte zarówno w sferze intelektualnej, jak i emocjonalno- społecznej. Z przygotowanej przez MEN broszury można dowiedzieć się, co dziecko powinno umieć, żeby z powodzeniem rozpocząć naukę w pierwszej klasie. Według tych kryteriów jest dobrze, jeśli dziecko potrafi:

• przedstawić się, powiedzieć ile ma lat i gdzie mieszka
• zadawać pytania i wysłuchiwać odpowiedzi
• podzielić proste słowa na sylaby ( np. mama, tata)
• pokazać lewą i prawą stronę
• liczyć, dodawać i odejmować na przedmiotach i na palcach
• rysować, malować, lepić z plasteliny i posługiwać się nożyczkami
• skupić się na zadaniu podczas rysowania, zabawy i doprowadzić je do końca
• zwrócić się o pomoc

Poza tym, według ekspertów MEN, dziecko gotowe do pójścia do szkoły:

• rozumie polecenia formułowane przez dorosłych
• interesuje się książkami i opowiadanymi historiami
• opowiada historyjki do obrazków, ma prawidłowy rozwój mowy
• prawidłowo trzyma ołówek
• chętnie bawi się z rówieśnikami w gry i zabawy dziecięce, przestrzegając reguł

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się o poradę do nauczycieli w szkole lub przedszkolu albo do specjalistów w najbliższej Poradni.

Najbliżej naszej szkoły jest SPECJALISTYCZNA PORADNIA TERAPEUTYCZNA DLA DZIECI, MŁODZIEŻY I ICH RODZIN w Nowogardzie, ul. 3 Maja 44, telefon 91-39-20-743

Opracowała
Pedagog szkolny mgr L. Czerkowska

„Skrywany płacz, wzrost agresji, chroniczny smutek - oto sygnały świadczące o tym, że twoje dziecko może być ofiarą przemocy w Internecie”

Przekazy medialne prezentują często sprzeczne informacje – raz Internet przedstawiany jest jako wspaniałe osiągnięcie cywilizacyjne dające młodym nieograniczone możliwości, innym razem widzimy obraz wirtualnej przestrzeni pełnej najgorszych zagrożeń: pedofilii, przemocy, samobójstw itp. Nic dziwnego, że niejeden rodzic czuje się zagubiony, nie wie co ma robić
i w rezultacie nie robi nic. Dodatkowo spotykamy się często ze stwierdzeniem, że współczesne dzieci lepiej „znają się na Internecie” niż ich rodzice i to właściwie one powinny rodziców uczyć.
W rzeczywistości nie jest tak, że dzieci tylko dzięki temu, że spędzają w sieci dużo czasu, umieją rozpoznać niebezpieczeństwa i wiedzą jak zachować się w każdej zagrażającej sytuacji. Współcześnie Internet jest głównie medium umożliwiającym kontakty międzyludzkie i to przede wszystkim kompetencje społeczne (nabywane z wiekiem i doświadczeniem życiowym), a nie kompetencje techniczne są kluczowe dla zachowania bezpieczeństwa w sieci. Dlatego też dorośli nie powinni w żadnym wypadku wycofywać się i pozostawiać dzieci i młodzież w Internecie samym sobie, ale muszą mądrze towarzyszyć im w poznawaniu wirtualnego świata.
Przemoc rówieśnicza z użyciem mediów elektronicznych stała się w ostatnich latach poważną kwestią społeczną.Wyniki badań pokazują , że przemocy w sieci doświadcza ponad połowa dzieci w Polsce! Specyfika Internetu i telefonów komórkowych powoduje, że nawet pozornie błahe akty cyberprzemocy stanowią dla ich ofiar poważny problem, z którym często nie potrafią sobie poradzić.
W związku z tym, w Szkole Podstawowej w Błotnie wśród rodziców uczniów przeprowadzono ankietę na temat wiedzy o agresji w sieci. W ankiecie wzięli udział rodzice uczniów klas: I, II, III, IV, V i VII,  w badaniu wzięło udział 37 respondentów.
Przeprowadzone badanie pokazało, że rodzice uczniów naszej szkoły znają pojęcie cyberprzemoc, kontrolują treści z jakimi ich dziecko ma kontakt za pośrednictwem Internetu i to ile czasu dzieci spędzają w sieci. Większość rodziców jest świadoma tego, jakie zagrożenia niesie za sobą niekontrolowane przez dorosłych „buszowanie w sieci” przez dzieci oraz to, gdzie można szukać pomocy. Jednak ostrożności nigdy za wiele. Przekazuję Państwu do wglądu broszury na temat cyberprzemocy.
Przypominam, że strona Helpline.org.pl jest wspólnym projektem Fundacji Dzieci Niczyje i Fundacji Orange. Celem Helpline.org.pl jest pomoc dzieciom i młodzieży w sytuacjach zagrożenia w Internecie. Konsultanci helpline’u udzielaj porad także rodzicom i opiekunom.

Helpline.org.pl działa w dni powszednie w godzinach od 11 do 16. Kontakt z konsultantami jest możliwy:

• pod bezpłatnym numerem telefonu 0 800 100 100,
• za pośrednictwem livechatu z poziomu strony www.helpline.org.pl,
• za pomoc e-maila Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript..

I jeszcze inne serwisy:

• www.sieciaki.pl
• www.cyberprzemoc.pl
• www.dyzurnet.pl

Pedagog szkolny
mgr Agnieszka Bajkowska

• Kilka uwag o wychowaniu

• Domowe zasady ekranowe

• Jak się uczyć?

POTRZEBY   MAŁYCH   DZIECI

1. Poczucie bezpieczeństwa
Małe dziecko potrzebuje poczucia bezpieczeństwa. Chodzi tu o bezpieczeństwo emocjonalne, odczuwanie poczucia więzi, głębokiego przywiązania do innej osoby lub osób. Doświadczenie owej więzi czy przywiązania - czyli bezpieczeństwa - płynie nie tylko z faktu bycia kochanym, ale także z poczucia, że jest się kochanym, z poczucia, że jest się chcianym, z poczucia, że jest się kimś ważnym - w stopniu optymalnym (a nie maksymalnym). Akcent spoczywa tu bardziej na słowie poczucie niż na słowie bycie. Owo poczucie głębokiej więzi odczuwane przez dziecko nie wypływa jedynie z ciepła i serdeczności, jakimi obdarzają je rodzice czy opiekunowie. Poczucie więzi jest wynikiem postrzegania przez dziecko,
że innych naprawdę obchodzi to, co ono robi bądź czego nie robi - i to obchodzi do tego stopnia,
że pocieszają je, złoszczą się na nie, lub nawet krzyczą. Poczucie bezpieczeństwa wyrasta z ufności, że ludzie reagują nie tylko życzliwie,
ale także w sposób autentyczny, zaangażowany i szczery.

2. Optymalne poczucie własnej wartości
Dotyczy to wszystkich dzieci, bez względu na to, czy pochodzą z zamożnych, czy z ubogich środowisk, czy mają specjalne, czy typowe potrzeby - niezależnie od ich wieku i płci. Każde dziecko powinno mieć odpowiednie - a nie zawyżone - poczucie własnej wartości. Poczucie własnej wartości kształtuje się
w odpowiedzi na działania ważnych dla dziecka osób - dorosłych, rodzeństwa i innych dzieci - przez cały okres dorastania. Należy pamiętać, że poczucie własnej wartości jest wynikiem oceny samego siebie według kryteriów nabytych we wczesnym dzieciństwie. Kryteriów tych dostarczają rodzice i najbliższe otoczenie, a później także rówieśnicy i szeroko rozumiane społeczeństwo.

3. Poczucie, że warto jest żyć
Każde dziecko musi mieć poczucie, że życie ma sens, daje sporo zadowolenia, jest ciekawe i prawdziwe. Oznacza to, że należy włączać dzieci w zajęcia, które będą dla nich autentyczne, sensowne, atrakcyjne i absorbujące. Chodzi o to, że w nowoczesnym społeczeństwie pojawiła się potencjalnie niebezpieczna tendencja - dla dzieci tworzy się sztuczne, zmyślone, niepoważne i banalne otoczenie, gdzie oferuje się im sztuczne, zmyślone, niepoważne i banalne przeżycia.
W domu, przedszkolu czy w szkole dzieciom trzeba stworzyć możliwość przeżywania doświadczeń, dzięki którym zaczną postrzegać swoje życie jako autentyczne, wartościowe i satysfakcjonujące.

4. Pomoc w zrozumieniu doświadczeń
Dzieci - zwłaszcza małe - potrzebują dorosłych, którzy pomogą im zrozumieć ich własne doświadczenia. Pewne pojęcia i sposoby rozumienia tych doświadczeń kształtują się jeszcze od wczesnego dzieciństwa. Niektóre mogą być błędne lub fałszywe, choć odpowiednie dla danego poziomu rozwoju. Jednym z najważniejszych zadań jest pomóc dzieciom w lepszym, doskonalszym i pełniejszym zrozumieniu ich własnego świata oraz świata innych ludzi. Co dzieci powinny rozumieć? Z pewnością innych ludzi - co robią i dlaczego, co odczuwają i jak się czują, a także siebie i inne żywe istoty w swoim otoczeniu - jak one same i inne stworzenia rosną, skąd pochodzą ludzie i rzeczy, jak rzeczy powstają i funkcjonują itd.

5. Autorytet dorosłych
Małe dzieci potrzebują dorosłych, którzy akceptują swój autorytet wynikający z większego doświadczenia, wiedzy i mądrości. Oznacza to, że ani rodzice, ani nauczyciele nie powinni wahać się między dwoma skrajnościami: postawą autorytarną i permisywną. Postawę autorytarną można określić jako egzekwowanie władzy przy braku ciepłych uczuć, zachęty czy wyjaśnienia. Z kolei postawa permisywna to rezygnacja dorosłego z autorytetu i władzy, choć w tym przypadku dzieci mogą otrzymać ciepło, zachętę i wsparcie, jeśli tego potrzebują. Zamiast skrajnej postawy autorytarnej czy permisywnej, dzieci potrzebują autorytetu dorosłych, którzy mając znaczącą władzę nad ich życiem, jednocześnie okazują im ciepło, wsparcie i zachętę oraz w jasny sposób wyjaśniają, dlaczego wytyczyli pewne nieprzekraczalne granice. Autorytet oznacza również traktowanie dzieci z szacunkiem - liczenie się z ich poglądami, odczuciami, pragnieniami i pomysłami, nawet jeśli wywołują nasz sprzeciw. Nietrudno szanować kogoś, z kim się zgadzamy. Szanować kogoś, kto ma odmienne poglądy, pragnienia i odczucia, zwłaszcza takie, których nie aprobujemy, to oznaka mądrości rodziców.

6. Dobre wzorce osobowe
Małe dzieci potrzebują optymalnego kontaktu z dorosłymi oraz ze starszymi kolegami, którzy posiadają cechy charakteru, jakie chcielibyśmy w dzieciach rozwinąć. Każdy rodzic może sporządzić listę takich cech. 
Z pewnością okaże się, że będą między nimi różnice, ale bardzo prawdopodobne jest też, że znajdą się na nich cechy identyczne, takie jak: troska o innych, prawdomówność, uprzejmość, akceptacja dla odmienności, chęć uczenia się itd. Warto odpowiedzieć sobie na pytania: Jak często nasze dzieci mają kontakt z ludźmi posiadającymi te cechy? Jak często nasze dzieci oglądają ludzi, którzy są zaprzeczeniem tych cech, a jednocześnie przedstawiani są jako osoby szczególnie atrakcyjne? Dzieci potrzebują tego, by ich otoczenie podjęło działania zabezpieczające je przed nadmiernym oglądaniem przemocy i zachowań przestępczych we wczesnych latach życia, kiedy ich charaktery są jeszcze nieukształtowane. Potrzebują kontaktu z dorosłymi, którzy nie wahają się jasno określić, jak warto postępować, co warto mieć, co warto wiedzieć i o co warto zabiegać. Jest to szczególnie ważne dzisiaj, w dobie pluralizmu i wieloznaczności. Postawa pełna wahania może dawać dziecku niejasne sygnały na temat tego, co warto wiedzieć, jak warto postępować i czego się od niego oczekuje. Wyraźne określenie własnego systemu wartości nie zagwarantuje,
że dzieci go zaakceptują ani że będą się z nim identyfikować. Chodzi jednak o to, że jeśli z przekonaniem i odważnie określimy własne wartości, tym samym ukażemy się dzieciom jako osoby myślące i troskliwe, które mają tyle szacunku dla siebie samych, że nie wahają się postępować zgodnie z własnymi przekonaniami i jasno sygnalizują, co uważają za słuszne.Na podstawie Lilian G. Katz "Talks with Teachers of Young Children: A Collection".

• Gdzie szukać pomocy?

• Padlet pedagoga